از انسانها غمی به دل نگیر؛

خدا از من پرسيد: « دوست داري با من مصاحبه كني؟»

عشق جز خود به دیگران نه چیزی می دهد

پشت سر هر آنچه که دوستش می داری

و تو برای این که معشوقت را از دست ندهی

بهتر است بالاتر را نگاه نکنی

زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد

و او آنقدر بزرگ است

که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کند

دیواریست و ترسی
دیواری در ذهن و ترسی در دل
دیواری به بلندی دیوارها
وترس یگانه دلیل است  برای قرار دیوارها
که ان سو روشنایی باشد به عمق تاریک ترین چاه ها
وسکوتی باشد به بلندی گوشخراش ترین فریاد ها
می ترسم و می دانم ترس یگانه دلیل است برای عظمت دیوارها

باور کن فقط یاد تو ست که دل سردم را گرم می کند و قلم خشکم را تر. تو یی که نشناختیم یا نخواستی شاید! و شرم این داستان تلخ مرا، گاهی عجیب، دل سرد می کند.

تنم را تبر بزن ،من سروم!

چقدر بزرگ شدی
لوبیای کوچک سحرآمیز
بزرگ ....آری
آما نه آنقدر
که سرت از شانه های آسمان در گذرد
و سینه ات
از بلوط های پیر دامنه های زاگرس
ستبرتر باشد.
بیاد داشته باش
لوبیای سحر آمیز
نه جادوی ریشه هایت سبزینه ی زمین را افسون خواهد کرد
ونه گردن فرازی ساحرانه ات
آبی آسمان را مسحور خویش می سازد.
هیزم شکنان در راهند
در دستشان تبرهایی فولادین
وبر زبانشان سرودهایی باستانی
ورد شان باطل السحر توست
بیاد داشته باش
لوبیای سحرآمیز!

خدايا كفر نمى گويم

حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي !
چه ترا دردي است
كز نهان خلوت خود مي زني آوا
و نشاط زندگي را از كف من مي ربايي؟

يک نفر اين جا هست
که سوالي دارد؟؟
چه کسي پاسخ گوست؟
چه کسي‌هست که روشن‌کند
اين‌ذهن‌مرا
و بگويد که چرا؟
کوله پشتي هامان
پر از حرف قشنگ
حرف ها رنگ به رنگ
و دريغا که به هنگام عمل
مشت هامان خالي است
از همين روست که هنگام شعار
هرچه مشت است گره خورده
و بسته ست
چشم ها هم خسته ست
چه کسي پاسخ گوست؟
ما چه کرديم به جز چند شعار
و شب شعر؟
خوردن کيک و سن ايچ
يک تجمع سر پيچ
و تحصن و همايش
و آخر هم هيچ....
چشم باز کن تو و ببين !
دور فکر من و تو
حلقه هاي کپک است
دست هامان همگي
بي نمک است .
همتي بايد کرد
تا که آدم بشويم
دست برداريم ز شعر و زشعار
ز قيافه ز اِفه
همتي بايد کرد
مطمئن‌باش که حل‌مي‌شود اين معضل‌عدل
اگر آدم بشويم
مطمئن باش که آن پيرزن کور و فقير
آن پسر بچه ي تنها و يتيم
فقر را مي فهمند
عدل را مي دانند
قصه ي ما را هم
از همين روست به ما مي خندند
من و تو آمده ايم
تا که انسان بشويم
تا که بگشاييم بند ها از پي هم
عدل يعني ز تعلق ز منيت
همگي وا بشويم
عدل يعني پر پرواز پرستو بشويم
عدل يعني من و تو ما بشويم
عدل يعني که نقاب از رخ خود
بر بکشيم
عدل يعني که بخواهيم که
آدم بشويم

گیرم بازم بیایی
از عاشقی بخونی
گیرم تا دنیا دنیاست
بخوای پیشم بمونی
روز غمم نبودی
خوشیت با دیگرون بود
منو به چی فروختی
کی از ما بهترون بود
میای بیا غریبه
حیف دیگه خیلی دیره
حالا که خاطراتت یکی یکی میمیره
کی گفته بود که تنهام
وقتی تو رو ندارم
بازم می گم بدونی
منم خدایی دارم.....

مترسک را در شالی کاشتید

 
 
 
من قوانین را شکسته ام
من پایم را از حد ظهور فراتر گذاشته ام
و من حس و حال دزدی را دارم که از مغازه توجه دزدیده است
  بی آنکه بدانم مجازات جلب توجه
                                   چیزی فراتر از مرگ نیست  و
                                   بهای چندانی ندارد
...
 
انگار همین دیروز بود
                       و یا شاید کم تر
که گمان بردم می توانم
گوی زندگی را با مشقت یا آسان به چرخش در آورم    
 
خوش خیال بودم که می پنداشتم :
                    "هر حادثه حکایت جدیدی خواهد بود
                     و هر ثانیه ، مشتاقانه عمرش را به ثانیه های بعد از این خواهد داد"
 
من از تمام سرگشتگی های یک طوطی که آرام می نماید و تخمه اش را تخریب می کند ،
بی خبر بودم
و از حالات افراد صاحب نظر نگران نمی شدم.
من از گذشته ی دوری صحبت نمی کنم ،  امّا
             احساسی که به انباری تارعنکبوت بسته ی رفیقم سپرده ام ،
از آن چیزهایی نیست که با فراموشی توجیه می شوند...
 
این احساس ، همیشه چیزهای بیشتری لازم داشته است
و من در اوج بی کلّگی همیشه ترسوی بی چیزی بوده ام
                                             ...
 
من قوانین را شکسته ام
    و با "تظاهر" ،
         
تیک زده ام
 
من به ادّعا روی خوش نشان داده ام
و بهتر از هر مدّعی گناهی را که مرتکب شده ام ، می دانم
در غفلت از آراستگی طبیعت دیرینه ام ،
       وحشی گری دلربای همیشگی اش ،
  و صداقت گلبرگ های یک گل که حسابی جان می دهد برای پرپر شدن و فال گرفتن
،
دارم با گم نکردن خودم مبارزه می کنم
و کشیش سالخورده ای این اطراف نیست
تا به اعترافی مهمان شود...
یا دل تمیزی نیست تا ازش بپرسم :
                         تکلیف من و شاخه های بید مجنون چه می شود ؟!
                        عقل کودکانه ام چه کاری دست احساسات هیتلری ام خواهد داد ؟!
 
این جا حتی اسب آرامم نیست
 تا به ظرافت تقلید از یک تراژدی ،
برایش های های خالصانه گریه کنم
                       و او هاج و واج ، خالصانه نگاهم کند...
 
آخر این جا جایی است
                       که انسانها گرد و خاکشان را
ـ با رشوه ای به باد ـ
                               در آن خالی می کنند
و کشت کلاهک و کینه از همه جا بیشتر رونق دارد.
این جا جایی است که با گذر زمان بلیط بازگشتت باطل نمی شود
و از این رو هیچ کس جایی نمی رود
هیچ کس سفر نمی کند...
 
این جا قوانینش دست دوم و شکسته اند
  و روزی که همچون من
           خجولانه ، قوانین را بشکنی
                     شکست خواهی خورد   
                     و این جایی خواهی شد .  
 
من قوانین را شکسته ام      
لیکن
        از ملحق شدن به قانون شکسته ها می ترسم
و هنوز کشتن پشه ها برایم جرم محسوب می شود
...
من فقط در به در دنبال کسی ام
                                      تا اعترافاتم را به دستش بدهم
 
و زیرکانه فریاد بزنم : "یادم تو را فراموش!"

من پشت تلویزیون خانه ی خدا بار آمده ام
آن جایی که کائنات خاطراتشان را مرور می کردند
و جبرئیل گاهگداری آب پرتقال می آورد...
 
 
شب تولّد من طوفانی به راه انداختند.
فرشته لعبتی ،
درگیر بین مرز حقیقت و خرافات ،
بهشت و جهنم ،
نیکی و گناه ،
       در تاریخ فوت می کرد
و خاطرات کائنات پیر را بادی از جنس معشوق من می برد
                        ...
 
 من خود به خود بار نیامده ام
                    امّا بعد از طوفان ،
اکسیژن خیلی گران شد
مرده ها جیغ زدند
                     و هوا را عجیب سنگین تر تلقی کردند
...
بعد از آن باد های مشرق به مریخ
    و خاک های تبعیدی
      بزرگم کردند.
و حادثه ها
               اسباب بازی های کودکیم شدند
                                            ...
بعد از آن ،
          در سوراخ موش مقدّسی در خانه ی خدا پناه گرفتم
و غذایم را از گناهانی که فرشته های سمت چپ می آوردند ،
                                                                        دزدیدم
 
- و آن غذا ها طعمی نداشتند -
 
                               ...
 
من در شوخی چیزهای بزرگ
                                    و مهمانی شخصی ارواح بار آمده ام
 
هم بازی ام "مرد تنهایی" بود
      که با عقل تنبیهم می کرد
             و دایه ام وجدان بود ،
            که از آیینه مرا شل می خواست
و مرا هر روز، در ساعت های دراز ، بو می کرد
مبادا بوی واقعیت بدهم.
 
من پشت نیاز های زمان بار آمده ام
   و تنم را به بهای سخنی خریده ام
تا که هر ماه بهای بدنم را با "او"
                                       قسطی بدهم
و سر زندگیم قول دهم که  تا آخر هر کوچه تنم را ببرم
مبادا عقده ای و خاک بر سر ،
                                      از دنیا برود
 
 
من واژه ی "من" را از محیط سوغاتی گرفته ام
و در ایران بزرگ شده ام
تا بدانم ، به اندازه ی همه ی سال های دراز ،
                                                  ادعاها دارم

معبد خداوند فقط به روی

باز این دل سرگشته ی من
یاد آن قصه ی شیرین افتاد:
بیستون بود و تمنای دو دوست
آزمون بود و تماشای دو عشق
در زمانیکه چو کبک خنده میزد « شیرین »
نتوان گفت به جانبازی فرهاد افسوس!
نتوان کرد ز بی دردی شیرین فریاد!
کار شیرین به جهان شور برانگیختن است!
عشق در جان کسی ریختن است!
کار فرهاد،‌ برآوردن دل دوست
خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است!
رمز شیرینی این قصه کجاست؟؟
که نه تنها شیرین، بی نهایت زیباست
بلکه لیلیه قصه ی ماست !
آنکه آموخت به ما...
درس محبت می خواست
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی
تب و تابی بُوَدت هر نفسی
به وصالی برسی یا نرسی!
سینه بی عشق مباد!

ديشب در عمق تنهاييم، در سکوت پايان نا پذير اتاقم،

حس دیدن من و اشاره کن
بذار آفتاب غزل تازه بشه
بذار از طلوع خنده های تو
فاصله یه جوری اندازه بشه
خط بکش رو دفتر نقاشی هام
عکس چشمات و به من هدیه بده
می دونم نقاش چیره دست تو
رسم خط کشیدن و خوب بلده
با تو تازه می شم ای طلوع من
ای تو جاری شده ی برکه ی نور
ناجی ستاره های گمشده
خاتم فاصله های بی عبور...

نازلی ! بهار خنده زد و ارغوان شکفت..                                                                                     در خانه زیر پنجره گل داد یاس پیر..                                                                                       دست از گمان بدار !

در این زمانه بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغهای قیل و قال پرست
چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را
برای این همه ناباوره خیال پرست
به شب نشینیه خرچنگهای مردابی
چگونه رقص کند ماهیه زلال پرست
رسیده ها چه غریب  نچیده میوفتند
به پای هرز علفهای باغه کال پرست
رسیدم به کمالی که جز در حق نیست
کمال را داد برای منه کمال پرست
هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاریست
به تنگ چشمیه نامردمه زوال پرست

عشق من ناز نکن بضغم پايون مي گيره
يه روزي دست زمونه تو رو از من مي گيره
وقت تنها با تو بودن واسه من زندگيه
تو رو ديدن تو رو خواستنو کي از من مي گيره!
عشق من قلب اين عاشق با تو آروم مي گيره
همه ناله هاي من از اون نگاه دوريه
تو رو ديدم تو رو خواستم تو رو هر جامي بينم
بي تو و عشق تو من هميشه تنها مي مونم
عشق من عاشقتم تکرار هر شبانمه
همه حرفام به خدا از عشق و از صداقته
با تو بودن توي دنيا واسه من نهايته
عشق من بي کسي و شب با تو پايون مي گيره
همه رگهام از حرارت نگات جون مي گيره
تو گمون کردي بري خاطره هاتم ميميره
روزاي رفته برام رنگ سياهي مي گيره
اگه صد بار توي پاييز دوباره ببينمت
نمي تونم  تو رو من هميشه از ياد ببرم
من همون عاشقتم تا که هوام بارونيه
همه ناله هاي من از اون نگاه دوريه

اي گل تازه
که بويي ز وفا نيست تو را
خبر از سرزنش خار جفا نيست تو را
ما اسير تو و اصلا غم ما نيست تو را
با اسير غم خود رحم چرا نيست تو را
جان من سنگ دلي
دل به تو دادن غلط است
رفتن و راست زکوي تو ستادن غلط است
تو نه اني که غم عاشق زارت باشم
ديگري جز تو مرا اين همه آذار نکرد
آنچه کردي تو به من هيچ ستمکار نکرد
بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خويش
ورنه بسيار پشيمان شوي از کرده خويش...

دل من سياهه ولي آبي رو خيلي دوست دارم
شباي روشن و مهتابي رو خيلي دوست دارم
با هواي تو توي کوچه هاي دلواپسي
غروب مبهم پاييزي رو خيلي دوست دارم
با خيال تو اگه باشه خيالي ندارم
شب تا صبح خلوت و بيداريو خيلي دوست دارم
مي دونم يه روز مياي ميبيني بي قرارتم
انتظار تو و اون روز بهاري رو دوست دارم
دوست دارم طناب ماه رو بگيرم بالا برم
آسمون شباي مهتابي رو خيلي دوست دارم

زبان؛
انسان را کلمه ای ساخت،
مدفون
 میان کتابهایش
 و انسانیت راافسانه ای
بر واقعیت حیوانیتهایش